we are overclock

ตื่นเต้นเล็กๆ แต่ก้อไม่หนักหนาอะไรทำได้กอถามๆครูที่มีประสบการณ์ก้อพอด้าย แต่แม่งร้อนชิบหายอยู้ชั้นห้า ห้องแม่งไม่มีแอร์ ทุกทีอยู่แต่ห้องคอม

ไหนๆก้อไหนแล้ว ขอระบายเพิ่มหน่อยตอนนี้กูเรียนป.บันฑิตอยู่เพื่อนที่เรียนน่ะคนที่เราคุยด้วยน่ะดีน่ะแต่คนอื่นแม่งบ้าแต่เรียนดูเหมือนน้ำใจน้อยไปหน่อย ไม่รู้ว่ากูบ้านนอกหรือป่าวนะแค่กูว่าคนสมัยใหม่น่ะแม่งไม่มีน้ำใจเลยไม่มีการอยู่แบบเพื่อนแบบพึ่งพาอาศัยกันแต่กูก้อต้องเรียนกูไม่มีทางเลือกนิ ทำอะไรก้อมีแต่คนทำท่าดูถูกแต่กูเริ่มมีความคิด เปลี่ยนแล้วกูเริ่มไม่สนแล้วเพราะกูมีoverclock และ313กูมีเพื่อนที่ดีกับกูทุกคน

 

สิ่งที่สำคัญบางคนอาจเหงว่าไม่สำคัญนะแต่สำหรับกูน่ะ เพื่อนนี่แหละสำคัญมาก ลองคิดดูตอนเราไม่มีตัง ใครช่วยเหลือ ไม่มีแดกแล้วไม่กล้าขอพ่อแม่ใครล่ะอยู่ด้วย บางทีมันก้อไม่มีหรอกแต่ก้ออยู่ด้วย กูคิดเองนะเวลาคบกันควรคบแบบเพื่อนจิงๆ ไม่ช่ายแค่ผ่านๆ ต้องแบบเพื่อนตายมันมีผลกับชีวิตเราแน่นอน ยังไงน่ะถ้าเราหั้ยใจเพื่อนหมดน่ะยังไงมันก้อต้องมีอะไรดีเข้ามาบ้างแหละแต่ต้องจิงใจต่อกันนะ การมีเพื่อนดีน่ะมันดีแน่ล่ะ

 

ดังนั้นกูจะเป็นoverclockและ313ตลอดไปจนวันตาย

โชว์งานที่ทำจาก corelDRAWX4 อันนี้ทำเล่นๆก้อจำมาจากคนอื่นน่ะ 

วันนี้ไม่มีสอนเลยขอเพิ่มผลงานซักนิด ว่างๆ เป็นการเลียนแบบน่ะแหละ

 ก้อเพื่อฝึกฝีมือ กลัวฝืด

 

 

 

 

ในที่สุดก้อด้ายงานจนด้ายชีวิตเริ่มอยู่ตัวแล้ว กูจะด้ายเลิกงงซะที แต่คราวนี้สิต้องเลิกเกเรแล้วต้องเลิกทุกอย่างเสือกด้ายงานเปงครูอัตราจ้างหรือครูพิเศษนั่นเอง โห................ชีวิตแม่ง แต่ก้อแปลกอีก  เวลามาเปงครูนะ เสือก ชอบที่จะหั้ยเด็กรักษาระเบียบวินัย หั้ยตั้งใจเรียน แต่ตอนที่เราเปงนะ แม่งโคตรเหี้ยอ่ะ ทุกอย่างที่เปงเรื่องไม่ดีกูแม่งทำหมด แล้วที่ตลกนะ เพื่อนที่อยู่ด้วยกันนะ ตอนที่เรียนนะแม่งทุกอย่างในตัวแม่งเหมือนโจรทุกอย่าง ทำตัวก้อยังเหมือนโจรอีก แต่ตอนนี้ทุกคนแม่งทำอาชีพแต่ละอย่างนะ  ตำรวจ งี้  ครูงี้  ธนาคารงี้ ไฟฟ้างี้อาชีพที่ดูมีความน่าเคารพทั้งนั้นก้อน่าขำดี 55555+

กูก้อเปงหนึ่งในนั้นตอนนี้เปงครูแล้ว แถมเสือกอยู่โรงเรียนใหญ่ด้วย มีชื่อเสียงมากซึ่งในความคิดกูนะไม่รู้กูมาด้ายไง แต่ก้อทุกอย่างมันดัดกันมา มันพลิกไปมา จนหั้ยกูมาลงตัวที่นี่ หั้ยสังเกตว่าในบล๊อกจะเขียนว่าส่วนใหญ่จะเปงเรื่องที่ซวยๆแต่ตอนนี้ชีวิตเริ่มดีขึ้นแล้ว ก้อโอเค ทุกอย่างเปงไปเกินความหวังแล้ว ต่อไปก้อลุ้นว่าจะเรียนจบแล้วยรรจุด้ายป่าว อยากเปงข้าราชการกะเค้าบ้าง

ท้ายๆแล้วตอนช่วงในปีนี้ที่ผ่านมานะ กูแม่งมีแต่เรื่องแย่ กูคิดว่า เพราะอายุ25นะ แต่ตอนนี้ท้ายปีกูชักดีขึ้นแล้ว หลายอย่างเปงเพราะกูขยันด้วยตัวกูเอง และตอนที่มันแย่นะกูขาดกำลังใจในทุกทิศทางแต่ตอนนี้กูด้ายกำลังใจทั้งจากเพื่อน ๆ ผู้ร่วมงานที่ดี ทำหั้ยเราไม่เหนื่อยเลย ทั้งที่งานมันเหนื่อยแถมต้องเดินทางมาเรียนอีกจากนครปฐม------ไป----ปทุมธานี-----กลับกาญจน์วนอยู่อย่างงี้เหนื่อยนะแต่แปลก  เสือกมีความสุข ก้องงอยู่เหมือนกัน

 

ใครที่หมดกะลังใจในตอนนี้นะดูผมไว้ ทนจนมันมาถึงมันมีแน่ๆวันที่ดีนะแต่เราต้องทนกับอย่างอื่นก่อนแล้วมันก้อจะดี จริงๆนะ

aj_jam116@hotmail.com

bassoverclock

 

ปู่ผมเอง

 

งานนี้สร้างโดย corelDrawX4 

 

เตรียมยาดมก่อนอ่านนะ เรื่องนี้น่ากลัวจริงๆ

 

เรื่องนี้เกิดขึ้นที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ชื่อดังแห่งหนึ่ง เป็นเรื่องที่สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับผู้บริหารโรงพยาบาลอย่างมาก

 

เรื่องของเรื่องก็คือ มีคนไข้ฉุกเฉินตายบนเตียงเดียวกันซ้ำ ๆ มาแล้วหลายคน

ที่น่าแปลกคือทุกศพตายตอน 11โมงเช้าของวันอาทิตย์

โดยหมอเล็กหมอใหญ่ไม่อาจให้คำอธิบายได้

ความตายปริศนานี้ สร้างความหวาดกลัวไปทั่วทั้งโรงพยาบาล ก่อให้เกิดเสียงร่ำลือไปทั่วถึง เรื่องความเฮี้ยนของผีสางที่หลาย ๆ คนได้ยินมาแตกต่างกันไป และนับวันยิ่งโหมกระพือสร้างความเสียหายแก่โรงพยาบาลมากขึ้น เรื่อยๆ

 

 

 

ใน ที่สุด บรรดาคุณหมอจึงตัดสินใจวางแผนไขปริศนานี้ โดยจะลงไปที่ห้องผู้ป่วยเพื่อตรวจสอบหหาสาเหตุการตายพร้อมๆกันหลายคนในวัน อาทิตย์ที่จะถึง

.

.

.

.

.

.

 

กระทั่งเช้าวันอาทิตย์ที่ทุกคนรอคอยมาถึง 2-3 นาทีก่อนจะห้าโมงเช้าทั้งหมอและพยาบาลต่างรอคอยอย่างลุ้นระทึก ทุกคนแอบมองอยู่ข้างนอกห้องว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ต่างคนต่างกำหลวงพ่อประจำตัวไว้แน่น บ้างก็กุมไม้กางเขน ด้วยความสยองและลุ้นสุดชีวิตว่าจะเห็นวิญญาณเฮี้ยนหรือไม่

.

.

.

.

 

จน กระทั่งเข็มนาฬิกาเดินมาที่ 11 นาฬิกาตรง บรรยากาศก็เย็นเฉียบขึ้นโดยฉับพลัน ทุกอย่างเงียบสบไร้เสียงรบกวนใด ๆ แม้เสียงลมหายใจก็แทบจะไม่ได้ยิน

และแล้ว....พนักงานทำความสะอาดคนใหม่ ซึ่งเข้าเวรทำงานเฉพาะวันอาทิตย์เพียงวันเดียวก็ก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วย

.

.

เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง แต่เดินตรงไปถอดปลั๊กเครื่องช่วยหายใจออกแล้วเสียบปลั๊กเครื่องดูดฝุ่นแทนพร้อมกับเปิดสวิตช์เครื่องดูดฝุ่น

เสียงมอเตอร์ครางกระหึ่มกลบทุกสรรพสำเนียง

และเขาก็ทำความสะอาดต่อด้วยความสบายใจ....

 

 

มาจากเอ็มไทย เน้อ

เวอร์ชั่น อคูสติก

        บริษัทหนึ่งที่วุ่นวายมากเอกสารล่าช้าทุกครั้งต่างคนก้อต่างทำงานอย่างวุ่นวาย

จนไม่มีใครสนใคร

เจ้านาย- เอกสารยังไม่มาอีก นานแล้วนะ มันเปงยังงี้มานานแล้ววันนี้คงต้องไล่ออก

       ว่าแล้วก้อเดินออกไปหน้าห้อง เจอคนถือเอกสารแต่งตัวไม่เรียบร้อยอยู่ เกิดอารม

 เดือดทันทีเลยทำตาแข็งใส่

คนถือเอกสาร- เอ่อ....คือผมขอโทษครับ!

เจ้านาย-  (น้ำเสียงใจเย็นข่ม)ไม่ต้องหรอก

คนที่ถือเอกสาร- ไม่เปงไรหรอครับ?

เจ้านาย- นี่เงินเดือน 3เดือนสุดท้ายของคุณ(พร้อมยื่นเช็คหั้ย)

คนถือเอกสาร- เอ่อ...ครับ

 

 

คนที่ถือเอกสารยื่นมือแล้วรับเช็คเดินออกไป

 

 

 

 เรขาสาวสวยเดินมาพอดี

เรขา- ท่านสัมภาษณ์งาน เด็กใหม่เสร็จแล้วหรอค่ะ ?

เมื่อวานกูดูรายการ ทูไนท์โชว์  เขาเอาวิดีโอที่เป็นสิงโตจำเจ้าของได้มาเปิด

 

แม่งโคตรเจ๋ง โคตรเศร้า โคตรซึ้งอ่ะ

 

แม่งคิดดูเวลาก้อผ่านไปแล้วนานนะ

 

ทั้งที่มันมีสัญชาติญาณเปงสัตว์ป่าแล้วนะ

 

มีลูก มีเมียแล้วด้วย

 

มันวิ่งมาหาเหมือนเด็กเลยอ่ะ

 

ไม่มีเสแสร้งเลยอ่ะและนี่เปงเรื่องที่ไปหามาและวีดีโอลองดู

 

อันนี้ฟิล์มเก่ามากแล้ว จำไม่ได้ดูไปหรือยัง แต่ดูอีกก็ได้ เห็นความรักของสัตว์เลี้ยงต่อเจ้าของ สิงโตนั้นจริงๆก็ไม่ต่างจากแมวขนาดใหญ่ ถ้าเลี้ยงและผูกพันธ์กันดีกับเจ้าของ มันก็รักและคิดถึงเจ้าของเหมือนกัน

หนุ่มชาวออสเตรเลีย 2 คนนี้ อาศัยในลอนดอน ซื้อลูกสิงห์โต (ตั้งชื่อว่า คริสเตียน, Christian) มีน้ำหนัก 35 ปอนด์ ในปี พ.ศ. 2512 (39 ปีมาแล้ว) ในราคาขณะนั้น 250 กินีส์ (guineas, 1 guineas = 21 shillings, 20 shillings = 1 pound) เลี้ยงวันละ 4 มื้อ (คิดเป็นค่าอาหารประมาณ 30 ปอนด์ ต่อสัปดาห์) พอได้ 1 ปี หนักถึง 185 ปอนด์

ต่อมาเขาทั้งสองเริ่มคิดถึงอนาคตของ คริสเตียน จึงเริ่มดำเนินการที่จะนำคริสเตียนกลับคืนสู่ป่าที่เค็นยา โดยความช่วยเหลือของนักอนุรักษ์สัตว์ป่า ชื่อ George Adamson
หลังจากเขาทั้งสองนำคริสเตียนไปหา อดัมสัน คริสเตียนถูกนำไปรวมอีก สองตัว ตัวผู้ชื่อ บอย ตัวเมียชื่อ คะทาเนีย ซึ่งทั้งสามจะถูกปล่อยเข้าป่าพร้อมๆกัน แต่เนื่องจาก บอย ไปขย้ำและฆ่ากุ๊กชาวอัฟริกัน มันเลยถูกยิงตาย

หลังจากปล่อยคริสเตียนแล้ว เขาสองคนก็กลับลอนดอน และมาเยี่ยมดูความก้าวหน้าของคริสเตียน

มาในปี พ.ศ. 2517 อดัมสัน เขียนจดหมายถึงเขาทั้งสอง แจ้งว่าคริสเตียนน่ามีอาณาบริเวณเป็นของตนเองแล้ว เขาทั้งสองก็ตอบกลับว่าจะไปเยี่ยมสัตว์เลี้ยงของเขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย

 

 อย่างไรก็ตามอดัมสันว่า เขาสองคนอาจจะเสียเวลาเปล่าๆ

 

เนื่องจากตอนนี้คริสเตียนหายไปจากบริเวณที่มันอยู่กว่า 9 เดือน
แต่ปรากฏการณ์ที่แปลกนั้นเกิดขึ้น เจ้าคริสเตียนเดินกลับออกมาปรากฏตัวให้เห็น ในลักษณะของสิงโตที่โตเต็มวัย พร้อมเมียและลูก ในวันก่อนที่เจ้าของของมันจะไปหา....................

คริสเตียนเคยถูกเลี้ยง เชื่อฟัง ทำตามที่เจ้าของสั่ง (เหมือนสุนัขที่ฝึกมาดี) มาวันนี้เขาทั้งสองมาพบมันหลังจากที่มันกลับสู่ธรรมชาติไปแล้ว การพบกันครั้งนี้เขาถ่ายหนังไว้ด้วย เขาเรียกมัน มันลุกขึ้น แล้วเริ่มเดินตรงมาหาเขา (มันจะจำเขาได้ไหม มันจะยังคงเป็นมิตร หรือมันเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้ายไปแล้ว) แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นดังที่ปรากฏในหนังนั้น

ที่มา  http://gotoknow.org/blog/phankum/218410

ในถ้ำๆหนึ่ง มีค้างคาวมากมาย  และมีอยู่สามตัวเปงเพื่อนกัน สามตัวนี้จะต้องแบ่งเวรรกันออกไปหากินเลือดไม่ออกไปพร้อมกัน

 

ถึงเวลาที่ตัวที่1 ออกไป

 

 ผ่านไป 1 ชม. ก้อกลับมามีเลือดแตะปลายลิ้นมานิดหน่อยบ่นว่า

 

"โหย ไม่ค่อยมีเลือดเลยว่ะ"

 

ตัวที่ 2 ก้อออกไปบ้าง

 

ผ่านไป 1 ชม. ครึ่ง ก้อกลับมา ไม่มีเลือดมาเลยปากแห้งเหมือนเดิมก้อบ่นว่า

 

"กูแม่งหาเลือดไม่ได้เลยว่ะ"

 

ถึงเวลาที่ตัวที่3 ออกไปบ้าง

 

 

15 นาทีก้อกลับมาพร้อมเลือดที่เลอะเต็มปาก

 

ค้างคาวตัวที่1 และ 2 ก้อถามว่า

 

"เฮ่ยไปด้ายเลือดมาจากไหนว่ะ เยอะแยะเลย"

 

ค้างคาวตัวที่สามก้อบอกว่า

 

"มึงสองตัว เห็นต้นไม้ใหญ่ที่อยู่หน้าถ้ำมั้ย"

 

ค้างคาวตัวที่1 และ 2 ตอบว่า

 

"เห็น"

 

 

ค้างคาวตัวที่3 ว่า

 

 

 

 

"กูไม่เห็น"